Spycharki na europejskim rynku używanym.

Klasy wagowe i zadania lemiesza

Spycharki, w żargonie budowy zwane też spychaczami, sprzedaje się według masy eksploatacyjnej, bo to masa zamienia moc silnika w siłę pchania. Cięższa spycharka utrzymuje lemiesz w twardszym materiale bez buksowania gąsienic.

Europejski rynek wtórny dzieli się na trzy szerokie pasma. Lekkie spycharki poniżej 15 ton wykonują prace wykończeniowe, kształtowanie terenu i profilowanie, często z lemieszem sześciokierunkowym (PAT) do nadawania kształtu. Klasa od 15 do 25 ton to rozmiar do ogólnych robót ziemnych i infrastruktury, najczęstszy na kontynencie. Powyżej 25 ton to klasa ciężka, do masowego przemieszczania ziemi, zdejmowania nadkładu w kamieniołomach i rekultywacji, zwykle z jednozębnym zrywakiem (tzw. ripperem) z tyłu.

Typ lemiesza waży tyle samo co masa. Lemiesz prosty lub uniwersalny przemieszcza masę; lemiesz sześciokierunkowy nadaje kształt i równa teren. Warto wybrać typ lemiesza, którego praca naprawdę wymaga.

Co kupujący w tej klasie naprawdę robią z maszyną

Spycharki w Europie spędzają większość życia roboczego na masowym przemieszczaniu ziemi i przygotowaniu terenu: zdejmowaniu wierzchniej warstwy gleby, wykopach i nasypach, pchaniu materiału do koparki lub zgarniarki.

Wykonawcy infrastruktury i dróg obsługują klasę od 15 do 25 ton do ogólnych wykopów i nasypów. Operatorzy kamieniołomów i kopalń pracują w klasach ciężkich, zrywając i zdejmując nadkład przed czołem urabiania. Na składowiskach odpadów spycharki pracują bez przerwy w trudnych warunkach. Ekipy kształtowania terenu i prac wykończeniowych wybierają lekkie maszyny sześciokierunkowe do profilowania.

Z oferty nie sposób wyczytać stanu podwozia, a w spycharce to większość pozostałej wartości maszyny.

Co liczy się najbardziej przy zakupie używanego

Podwozie to główny koszt każdej używanej spycharki. Pełne podwozie w maszynie 20-tonowej kosztuje od 25 000 do 40 000 euro, więc zużycie podwozia to pierwsza liczba, która powinna ruszyć cenę.

Trzy rzeczy do sprawdzenia przed godzinami. Najpierw podwozie: łańcuchy gąsienic, rolki jezdne i podtrzymujące, koła napinające, gwiazdy napędowe oraz płytki gąsienic, najlepiej z pomiarem zużycia zamiast rzutu oka. Po drugie lemiesz i jego pałąk (rama C): pęknięcia, naprawy spawów i zużyte krawędzie tnące. Po trzecie przekładnia i zwolnice, w miarę możliwości testowane pod obciążeniem na pochyłości. Wycie przekładni i wycieki to sygnały ostrzegawcze.

Spycharka z połową żywotności podwozia to inna maszyna niż ten sam model u kresu, cokolwiek mówią godziny.

Gdzie obecnie znajduje się rynek europejski

Podaż spycharek w Europie jest mniejsza niż podaż koparek, skoncentrowana w Niemczech, Holandii i Polsce, z rosnącym wolumenem z odnowy flot infrastrukturalnych.

Caterpillar i Komatsu dominują w ofertach, za nimi Liebherr, John Deere, Case i Dressta. Klasa od 15 do 25 ton jest najbardziej płynna. Ciężkie spycharki rotują wolno i trzymają mocną cenę, bo kupujący do kamieniołomu poczeka na właściwe podwozie, zamiast przepłacić za zmęczone.